|
|
Ben seni kaç kere sevdiğimi unuttum oysa neler unutulur ki, unutulan nedir..? Zaman, belki zamansızlıktaki her an, kaybedilen hep zaman, anlamsızca olan sadece bu dünyadaki bir kavram asıl olan zamansız milatsız sevmek... Sevmek varoluşun başlangıcından beri asıl olan tek şey.. dünya üzerinde yedi milyar insan biz kaçını tanıyıp severiz ki, belki omzuna yanlışlıkla çarptığımız birisi için ölüme bile gidebiliceğimizi kaç kişi bilebilir ki...Erosun okları acaba hangi yönden gelecek ki bize,sen dostum sen biliyormusun kim bilebilir ki ve kaybedilmiş sevgilinin içindeki sancısını senden daha iyi kim anlayabilir ki yani seni senden daha iyi kim bilebilir ki her acı özünde yaşanır her acı bir mutluluktur bence askın acı anı en mutlu andır çünkü karsındakini tek o an yasarsın değil mi ustam.....Yüreğimden bir gemi yaptım kendime, ismini hasret koydum masamda bir sise rakı sadece içiyorum dilimde geceden kalma bir şiir gözüm telefonda birisi arasa nasılsın dese hüngür hüngür ağlayacağım ama çalmıyor aranmıyorum gerçi şimdide umursamıyorum..büyük adadaki martı sesleri kulağımda gece yarısı iki sevgili kavga ediyor kadın koşuyor adam peşinden ve adam kadını kolundan tutuyor birden sarılıyorlar benim elimde son duble rakım ağlıyorum martılar uçuyor ben tülsümü özlüyorum hadi diyorum içimden gelse de görse bu yalnız dev bedenimi bir kerecik öpse aniden uyanıyorum kendimi bir dağın tepesinde buluyorum tanrı geliyor karsıma ve hesap soruyor sen ve senin yerinde olmak isteyen bir dolu insan neden varlığına bu isyanın... dile geliyorum yaradanım diyorum çok acı ektim her mutlulukta çok acı çektim tanrı soruyor sen Yusuf'tan damı daha fazla acı çektin susuyorum düşünüyorum hayır diyorum hayır diyorum ama bana çok şey verdin onlardan dolayı anlamımı yitirdim diyorum... sen zavallı biz en çok şeyi Karun a verdik diyor sen ondan damı zengindin bu sefer korkuyorum yapacak şeyler azalıyor tanrı diyor ki sana son bir şans veriyorum git ve benliğini bul karsıma öyle gel ama unutma bu son şans başka yok seviniyorum ve aniden gözlerimi acıyorum rüya gördüğümü anlıyorum tesirinde kalıyorum son kalan rakı bardağını kırıyorum fırlıyorum sokağa bir sokak çocuğu görüyorum tüm paramı ona veriyorum çocuk sok oluyor abi abi abi diyor koşmaya başlıyorum montumu fırlatıyorum bir yandan da hıçkırarak ağlıyorum ve gücüm bitiyor dizlerimin üstüne çöküp hıçkırarak bağırıyorum lanet olsun ben kimim diye...o an üstü bası yırtık biri geliyor yanıma kalk ayağa diyor ne oldu sana diyor yok bir şeyim diyorum gitmeye çalışıyorum dur soluklan azcık diyor, aslında birazda korkuyorum gözlerimden anlıyor bana cebinden siyah beyaz bir fotoğraf çıkarıyor bak bu bendim diyor çok parlak güzel bir impala önünde gayet şık giyimli bir beyefendi poz vermiş bu benim diyor sefil adam , inanmıyorum diyorum hayır benim diyor peki ne oldu diyorum nasıl oldu da bu haldesin diyorum oda bu sorunun cevabı sende nasıl yani diyorum senin yaslarında hep bunu sordum kendime ben kimim diye bulmaya çalışırken bir ömrü heba ettim her şeyimi yok yere kaybettim simdi anladım ki ben kimliksizim.Herşey tanrının verdiği kimliktir ve insan kendini bulunca özüne geri döner öz topraktır toprak ise ölümdür ölüm ise asktır ask ise Allah tır ve herkes özüne geri dönecek merak etme önemli olan özüne dönerken sana verilen günahsız bedeni geri ne kadar temiz götürdüğündür yerimden kalkıyorum simdi anladım diyorum bu dünyada herkes kimliksiz diyorum, arkamı dönüyorum yaslı adam yok aramaya başlıyorum çöpleri karıştırırken buluyorum onu fotoğrafını uzatıyorum ona sende kalsın diyor neden diyorum senin çok özel değil mi diyorum evet ben o fotoğraf sayesinde hep yasama sarıldım hep ona bakıp ağladım ama ben zaten fazla yasamam ama sunu gördüm ki bu fotoğrafa benden daha fazla ihtiyacın var çünkü orda ki beni de gördün şimdiki beni de asla şimdiki ben gibi olma hep fotoğrafa bak hayata daha iyi sarıl anladın mı dedi, anladım dedim anladım ve bir daha asla hiç bir zaman kimliğimi sormadım,kimliksiz dünyada benim kimliğim olsa ne yazar.....